7. ZBUNTOWANA DUSZA

 











Coś się jednak przedostało, jakaś dusza. Guślarz nie jest w stanie jej odesłać. Przyjrzyj się bliżej upartemu widmu, żeby zobaczyć, jak można je odgonić.

 

GUŚLARZ

Darmo proszę, darmo gromię,

On się przeklęctwa nie boi.

Dajcie kropidło z ołtarza…

Nie pomaga i kropidło!

Bo utrapione straszydło

Jak stanęło, tak i stoi,

Niemo, głucho, nieruchomie,

Jak kamień pośród cmentarza.

 

[Widmo patrzy na jedną pasterkę, która odwzajemnia to spojrzenie i uśmiecha się do niego]

 

GUŚLARZ

Daj mnie stułę i gromnicę,

Zapalę, jeszcze poświęcę…

Obrzędy, Obyczaje

Próżno palę, próżno święcę,

Nie znika przeklęta dusza.

Weźcie pasterkę pod ręce,

Wyprowadźcie za kaplicę.

Czegóż oglądasz się, czego?

Co w nim widzisz powabnego?

 

CHÓR

Czegóż oglądasz się? czego?

Co w nim widzisz powabnego?

 

GUŚLARZ

Przebóg, widmo kroku rusza!

Gdzie my z nią, on za nią wszędzie…

Co to będzie, co to będzie?

 

CHÓR

Gdzie my z nią, on za nią wszędzie.

Co to będzie, co to będzie?

 

By odesłać ducha, dowiedz się od pasterki, gdzie na cmentarzu znajduje się grób samobójcy.

KIERUJ SIĘ NA CMENTARZ.

 


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

5. ODWOŁANIE DUCHA

2. KAPLICA NA CMENTARZU

3. ZJAWA DZIECKA