7. ZBUNTOWANA DUSZA
Coś się jednak przedostało, jakaś dusza. Guślarz nie jest w stanie jej
odesłać. Przyjrzyj się bliżej upartemu widmu, żeby zobaczyć, jak można je
odgonić.
GUŚLARZ
Darmo proszę, darmo gromię,
On się przeklęctwa nie boi.
Dajcie kropidło z ołtarza…
Nie pomaga i kropidło!
Bo utrapione straszydło
Jak stanęło, tak i stoi,
Niemo, głucho, nieruchomie,
Jak kamień pośród cmentarza.
[Widmo patrzy na jedną pasterkę, która odwzajemnia to spojrzenie i uśmiecha
się do niego]
GUŚLARZ
Daj mnie stułę i gromnicę,
Zapalę, jeszcze poświęcę…
Obrzędy, Obyczaje
Próżno palę, próżno święcę,
Nie znika przeklęta dusza.
Weźcie pasterkę pod ręce,
Wyprowadźcie za kaplicę.
Czegóż oglądasz się, czego?
Co w nim widzisz powabnego?
CHÓR
Czegóż oglądasz się? czego?
Co w nim widzisz powabnego?
GUŚLARZ
Przebóg, widmo kroku rusza!
Gdzie my z nią, on za nią wszędzie…
Co to będzie, co to będzie?
CHÓR
Gdzie my z nią, on za nią wszędzie.
Co to będzie, co to będzie?
By odesłać ducha, dowiedz się od pasterki, gdzie na cmentarzu znajduje się
grób samobójcy.
KIERUJ SIĘ NA CMENTARZ.

Komentarze
Prześlij komentarz